Πείτε το φαρισαϊσμό ή απλή υποκρισία. Το βέβαιο είναι πως ο φίλαθλος κόσμος δεν ήταν, δεν είναι, ίσως και ποτέ του να μην είναι έτοιμος να δεχτεί τη διαφορετικότητα των ινδαλμάτων του ως προς τις σεξουαλικές ή τις ερωτικές τους προτιμήσεις.

Πηγή: Ελευθεροτυπία

Πείτε το φαρισαϊσμό ή απλή υποκρισία. Το βέβαιο είναι πως ο φίλαθλος κόσμος δεν ήταν, δεν είναι, ίσως και ποτέ του να μην είναι έτοιμος να δεχτεί τη διαφορετικότητα των ινδαλμάτων του ως προς τις σεξουαλικές ή τις ερωτικές τους προτιμήσεις.

Χρόνια έκανε, και πολύ αμφιβάλλουμε εάν τελικά το ξεπέρασε, να δεχτεί τη διαφορετικότητα της Μαρτίνα Ναβρατίλοβα. Κι απλά τη «συγχώρεσε» ή έπαψε ν' ασχολείται με τα όσα μπορεί να έκανε στο ίδιο της το κρεβάτι μόνο και μόνο επειδή η φήμη της, το τενιστικό της μεγαλείο και τ' αθλητικά της επιτεύγματα είχαν ξεπεράσει κατά πολύ τα όσα μπορεί να συνέβαιναν μόλις έκλεινε την πόρτα του σπιτιού της.

Χρόνια έκανε να συνέλθει από τη δημόσια παραδοχή του (ελληνικής καταγωγής) φαινομένου των βατήρων Γκρεγκ Λουγκάνις, που αφού το '94 ανακοίνωνε την ομοφυλοφιλία του, ένα χρόνο αργότερα αποτελείωνε τους θαυμαστές του παραδεχόμενος και τη θετικότητά του στον ιό του AIDS.

Χρόνια χρειάστηκε να χωνέψει και ν' αποδεχτεί τη διαφορετικότητα του Τζον Φάσιανου, του πρώτου μαύρου ποδοσφαιριστή της ιστορίας που βρήκε το θάρρος και το κουράγιο να δηλώσει δημόσια την ομοφυλοφιλία του (το '90). Οταν όμως άρχισε να συμβιβάζεται με την ιδέα (το '98), ήταν ήδη αργά: ο Αγγλος ποδοσφαιριστής της Ουίμπλεντον είχε ήδη αποφασίσει να περάσει μια θηλιά γύρω από τον λαιμό του, παίρνοντας μαζί του και όποιες ντροπές, αναστολές ή εξευτελισμούς τον είχαν οδηγήσει στο τραγικό αδιέξοδο.

Μετά ο κόσμος έπαψε ν' ασχολείται με το τι κάνει ο καθένας όταν κλείσει πίσω του η πόρτα της privacy. Κι ούτε ίδρωσε το αυτί του όταν το '99 η Γαλλίδα τενίστρια Αμελί Μορεσμό, ας ήταν μόλις 19 ετών, δήλωνε φαρδιά-πλατιά τις προτιμήσεις της για το γυναικείο φύλο. Αδιαφόρησε επίσης και για τον 20χρονο Αυστραλό καταδύτη Μάθιου Μίτσαμ, που αφιέρωσε το χρυσό μετάλλιο του Πεκίνο στον φίλο του (...και στη μαμά του). Για τον ποδηλάτη Τζούντιθ Αρντ, για την ξιφομάχο Ιμκε Ντούμπλιτζερ, για το (παντρεμένο) ζευγάρι Νορβηγίδων αθλητριών της ομάδας χάντμπολ Γκρο και Κάτια Νούρμπεργκ.

Μέχρι που έσκασε σαν βόμβα η δημόσια (στην «Daily Mail») παραδοχή του Γκάρεθ Τόμας, θρύλου της Εθνικής Ουαλίας έως το 2007, μύθου του ευρωπαϊκού ράγκμπι, με την οποία γκρεμιζόταν και το τελευταίο ταμπού για το κατεξοχήν, τουλάχιστον έως τότε αντρικό, βίαιο και σκληρό άθλημα. «Φτάνει πια με τη διπλή ζωή: είμαι γκέι, τελεία και παύλα», είπε με θάρρος και κουράγιο ο 35χρονος αθλητής.

«Το ανακάλυψα στα 16 μου, αλλά λάτρευα το ράγκμπι και φοβόμουν ότι εάν αποκάλυπτα τις ερωτικές μου προτιμήσεις, δεν θα με άφηναν να κάνω καριέρα. Δεν άντεχα άλλο να το παίζω σκληρός στον αγωνιστικό χώρο και να θέλω να πεθάνω εκτός γηπέδου».

Κι ενώ το τηλεφωνικό κέντρο της εφημερίδας έπαιρνε «φωτιά» από μενόμενους αναγνώστες, οι συμπαίκτες του στην Κάρντιφ Μπλουζ απολάμβαναν μαζί του τις αντιδράσεις του κόσμου. «Μας το είχε εκμυστηρευτεί πριν από τρία χρόνια. "Και τι μας ενδιαφέρει", του είχαμε πει. Στο γήπεδο είσαι ο αρχηγός μας. Εξω, κάνε ό,τι θέλεις»...

Μερκ.